Space ของ ไพศาล

ใจฉันมันอ่อนล้า
เธอรักษาหน่อยได้ไหม
อยากพูดมันออกไป
แต่ทำไมไม่กล้าบอก

ถ้าไม่รักก็อย่าให้ความหวัง
เพราะฉันยังตัดใจไม่ได้
ถ้าหากเทอยังให้ความหวังต่อไป
ฉันจะลืมเทอได้ยังไง..คนดี

แรกๆเป็นแค่เพื่อน
ออกจะเหมือนไม่รู้จัก
ต่อมาใจก็รัก
เจ็บยิ่งนักรักข้างเดียว

ฉันกลับมาที่นี่..
ด้วยหัวใจ..ที่แข็งแรงกว่าเก่า
เหงา..ยอมรับว่ายังเหงา ..
และคิดถึงเขา..คนที่จากไป
ฉันกลับมา..เพื่อคิดถึง..
วันที่เคยลึกซึ้ง..และมีความหมาย
ที่วันนี้..เหลือเพียงความเดียวดาย
กับบาดแผลของหัวใจ..ที่ไม่มีวันลบเลือน..

ก็ไม่รู้ว่าคำไหนทำให้ซึ้ง
มากกว่าคำว่าคิดถึงที่มอบให้
คำ ๆ นี้เหมือนพูดกันนั้นบ่อยไป
โปรดเข้าใจมันสื่อได้จากใจจริง
คิดถึงแทบขาดใจรู้ไว้บ้าง
ยามอ้างว้างเหมือนแทนได้ในทุกสิ่ง
แม้ยามเหงาเจ้าใจได้พักพิง
แทนรักจริงว่าคิดถึงก็ซึ้งใจ